Η διαμάχη για τη σύμβαση του Ποσειδωνίου συνεχίζεται. Οι ανακοινώσεις των προέδρων πάνε πέρα-δώθε. Η μια πλευρά εκθέτει επιχειρήματα κι η άλλη προτιμά τις προσωπικές επιθέσεις (γράφει λ.χ. πως οι άλλοι πρέπει να μάθουν ελληνικά!).

Έτσι ξετυλίγεται μπροστά μας ένα ζωντανό παράδειγμα διχόνοιας, που το ζούμε στο πετσί μας. Όλοι ξέρουμε το πολύπαθο Ποσειδώνιο στις Σπέτσες: πώς πήγαν κάποιοι να το βάλουνε σε τάξη μήπως και ορθοποδήσει. Και πώς οι διάδοχοί τους σπείρανε την αταξία, κοιτώντας ν’ακυρώσουνε τις συμφωνίες. Ορίστε πώς το προσωπικό πείσμα έρχεται αντίθετο προς το κοινό συμφέρον. Πώς η διχόνοια μπορεί και γεννιέται όχι απο πολιτικό πάθος, απο ταξικό μίσος, ή απο οικονομικό συμφέρον. Αλλά από προσωπικές διαφορές και – ίσως – από υπαρξιακό κενό.

Ετοιμάζω λοιπόν, για να βλέπουμε πιο ξεκάθαρα, μια μελέτη με δυο πίνακες:
Ο ένας, θα συνοψίζει τα επιχειρήματα της κάθε πλευράς.
Ο άλλος, θα περιγράφει τις μεθόδους της κάθε πλευράς.

Γι’αυτό, παρακαλώ τους αναγνώστες της σελίδας, αν έχουν πληροφορίες και γνώμες για τα επιχειρήματα και τις μεθόδους, να μού τις στείλουν. Μαζί, να διευκρινίζουν αν είναι για δημοσίευση ή μόνο για δική μου ενημέρωση.

Στο μεταξύ, εδώ μπορείτε να δείτε την αλυσίδα των ανακοινώσεων μέχρι σήμερα:

α) αρχική ανακοίνωση Μπάμη
β) απάντηση Βακαλόπουλου
γ) ανταπάντηση Μπάμη