Αναρτήθηκε από: Petros Haritatos | 16/01/2011

Προετοιμασία για την τουριστική περίοδο 2011

Η οικονομία χειροτερεύει, τα πράγματα ζορίζουν. Ευτύχως ο νεος Δήμαρχος Σπετσών είπε πως δίνει προτεραιότητα στην οικονομία και την απασχόληση, δηλαδή στον τουρισμό. Αναμένονται λοιπόν με ενδιαφέρον οι σχετικές πρωτοβουλίες τού Δήμου και των φορέων. Στο μεταξύ, δείτε εδώ μιαν ανάλογη σύσκεψη που έγινε στις 20 Μαρτίου 2002 µε πρωτοβουλία του Δήµου στην Καποδιστριακή Στέγη, µε θέµα «Προετοιµασία για την τουριστική περίοδο 2002». Ιδού τι κατέγραψε το σχετικό άρθρο στην εφημερίδα ‘Σπετσιώτικος Αντίλαλος’,  Μάρτιος 2002, Φύλλο 129:

Η πρωτοβουλία του Δήµου συγκέ­ντρωσε 60-70 άτοµα που έχουν σχέ­ση µε τον τουρισµό των Σπετσών, δηλαδή µε ξενοδοχεία, ενοικιαζόµε­να δωµάτια, τουριστικά γραφεία, εστιατόρια, καταστήµατα, σκάφη, ταξί και αµαξάκια. Πολλοί από τους παρόντες επιχειρηµατίες είναι ταυτόχρονα και εκλεγµένοι εκπρόσωποι κάποιου επαγγελµατικού σωµατείου. Κάπως έτσι συνέρχονταν πριν εφτά περίπου γενεές οι νοικοκυραίοι του νησιού, για να συ­ζητούν τα θέµατα του τόπου. (Δείτε τι έγραφε σχετικά το 1877 ο Αναστάσιος Ορλάνδος στο κεφάλαιο Περί της διοικήσεως των Σπετσών) Όπως και τότε, µετείχαν εκείνοι που δηµιουργούν εισόδηµα και εργασία, οι «πρόκριτοι», µαζί µε τους εκλεγµέ­νους δηµοτικούς άρχοντες, τους «δηµογέροντες». Όµως τώρα είχαν έρθει κάθε άλλο παρά «γέροντες». Οι περισσότεροι στην σύσκεψη ήταν νέοι, µε πιο πολλά χρόνια δράσης µπροστά τους παρά πίσω τους.

Πήραν τον λόγο περίπου 20 οµι­λητές. Οι παρεµβάσεις τους εκάλυψαν δύο βασικά θέµατα: τις προοπτικές του τουρισµού και την ανα­ζήτηση συλλογικών λύσεων. Ταυτόχρονα ανέδειξαν ένα τρίτο µεγάλο θέµα: τις σχέσεις εξουσίας που ανα­κόπτουν τις προσδοκίες τους. Ας ε­ξετάσουµε αυτά τα τρία θέµατα.

Προοπτικές τουρισµού.

Σύµφωνα µε τους οµιλητές, δεν θα επανέλθει η χρυσή εποχή των δε­καετιών του ’70 και ’80. Τότε υπήρ­χαν στην Ελλάδα µόνο 100 προορι­σµοί ενώ τώρα έγιναν 350, δίχως ν’αυξηθεί ανάλογα ο αριθµός των τουριστών. Η τουριστική περίοδος στις Σπέτσες άρχιζε τον Μάρτιο και τέλειωνε τον Οκτώβριο µε την ανα­χώρηση των τελευταίων «γκρουπ», ενώ τώρα διαρκεί λιγότερο. Όσο για τις προοπτικές, ο τουρισµός θ’αυξάνεται µόνο κατά 2% τον χρό­νο, σύµφωνα µε κάποια µελέτη. Επίσης, οι επισκέπτες εξωτερικού έχουν πιο δύσκολη πρόσβαση λόγω του νέου αεροδροµίου, ενώ παράλληλα χειροτέρεψαν οι θαλάσσιες συγκοινωνίες, όπως ανέφεραν άλλοι οµιλητές.

Αναζήτηση λύσεων.

Για να λειτουργούν οι τουριστικές επιχειρήσεις, µεσολαβούν υπο­χρεωτικά κάποιες κρατικές υπηρεσίες. Αναφέρθηκε το παράδειγµα του οργανισµού Τουρισµού (ΕΟΤ), ο οποίος δεν προλαβαίνει να ανανε­ώσει τις άδειες λειτουργίας που ο ί­διος επέβαλε, δηµιουργώντας έτσι προβλήµατα στα ενοικιαζόµενα δω­µάτια παντού στην Ελλάδα. Επίσης αναφέρθηκαν εκτεταµένα σπηλαιώµατα στις λιµενικές εγκαταστάσεις, όπου «µπορεί κάποια µέρα να φύγει το πλοίο µαζί µε τον µόλο». Όµως το Υπουργείο Εµπορικής Ναυτι­λίας δεν έχει κονδύλια για να γί­νουν τα έργα. Ένα άλλο πρόβληµα είναι η διασπορά αρµοδιοτήτων. Εαν ο Δήµος κάνει κάποιο επείγον έργο σε περιοχή όπου δεν έχει δικαιοδοσία, «µπορεί να πάµε µε χει­ροπέδες», όπως δήλωσε ο Δήµαρ­χος. Ακόµα ένα πρόβληµα που ανα­φέρθηκε, είναι η µεταφορά υπηρεσιών (λ.χ. της δασικής, µαζί µε τον τουρισµό) από την Νοµαρχία Πει­ραιώς στην Περιφέρεια Αττικής. Έτσι, όπως ελέχθη, «ενώ είχαµε τρείς πόρτες να περάσουµε για να µάς ακούσει κάποιος, τώρα έχουν δεκατρείς».

Όµως τέτοια προβλήµατα, όσο κι αν φαίνεται παράξενο, υπάρχουν και σε πλουσιότερα κράτη από το δικό µας, ενώ παράλληλα, έχουµε και δηµόσιες υπηρεσίες που λειτουργούν σωστά, κι έτσι δεν γίνεται λόγος γι’αυτές. Συνεπώς το ερώτη­µα δεν είναι τόσο τι κάνει (ή αµελεί να κάνει) το κράτος για τις τοπικές κοινωνίες, αλλά πώς ενεργούν οι ί­διες για το συµφέρον τους.

Σχέσεις εξουσίας.

Έτσι, στην σύσκεψη, πολλοί θέ­σαν το ερώτηµα «τι να πράξουµε για ν’ακουστούµε», εννοώντας «από όσους κατέχουν εξουσία». Κάποιος είπε πως θα έπρεπε να ήταν παρόντες κι οι βουλευτές, ενώ άλλος α­πήντησε πως ούτε νοιάζονται αλλά και ούτε κατέχουν πλέον δύναµη. Εδώ βλέπουµε µια ριζική διαφορά µεταξύ της τωρινής σύσκεψης και των παλαιότερων συνάξεων στις Σπέτσες. Στην εποχή της «δηµογεροντίας», η τοπική κοινωνία έδινε όλες τις εξουσίες σε άρχοντες που ήταν κοµµάτι της. Ήξεραν τα θέµα­τα από πρώτο χέρι και ήταν υπόλο­γοι απέναντι στους συντοπίτες τους. Τώρα, τις αποφάσεις παίρ­νουν -ή µαταιώνουν- µακρινά γραφεία που σπανίως λογοδοτούν στους ενδιαφεροµένους. Όταν ελευθερώθηκε η Ελλάδα, οι εξουσίες συ­γκεντρώθηκαν στην πρωτεύουσα – αλλιώς πώς να γινόταν κράτος; Όµως οι Σπέτσες συνέχιζαν να έ­χουν φωνή στα πράγµατα, χάρη στους δύο βουλευτές που εξέλεγαν, ώσπου έληξε κι αυτή η εκπροσώπηση. Τέτοια σταδιακή αφαίρεση εξου­σιών δεν έγινε µόνο στις Σπέτσες. Συµβαίνει σε παγκόσµια κλίµακα, αποδυναµώνοντας ακόµα και κράτη. Έτσι, µαζί µε άλλες µικρές χώ­ρες, η Ελλάδα έχει εκχωρήσει ένα µέρος της κυριαρχίας της στην Ευ­ρωπαϊκή Ένωση, όπου δεσπόζουν οι µεγάλες χώρες. Εαν αυτό δεν είχε πλεονεκτήµατα, δεν θα ζητούσαν τόσα άλλα κράτη να κάνουν το ίδιο. Όµως όταν µεταφέρονται εξουσίες -είτε από µια κοινωνία σαν τις Σπέ­τσες, είτε από ένα κράτος σαν την Ελλάδα- συµβαίνει κάτι δυσάρε­στο: οι ενδιαφεροµένοι δεν είναι πλέον στο κέντρο των αποφάσεων που τους αφορούν. Αυτή η «κρίση εκπροσώπησης» απασχολεί τα καλύτερα µυαλά της Ευρώπης και κι­νητοποιεί πρωτοβουλίες πολιτών, που αναζητούν νέους θεσµούς και τρόπους δράσης.

Συµπέρασµα.

Μέχρι να λυθεί το πρόβληµα της εκπροσώπησης, ποιούς δρόµους διαθέτει µια τοπική κοινωνία; Ο πρώτος δρόµος είναι να µάθει να ε­λίσσεται καλύτερα σε «σύστηµατα» όπως της περιφέρειας Αττικής. Ένας άλλος είναι ν’αποκτήσει απ’ευθείας πρόσβαση στις Βρυξέλλες, πράγµα που ήδη εφαρµόζει ο Δήµος Σπετσών, µε θετικά αποτελέ­σµατα. Μερικοί πιστεύουν πως εάν οι Σπέτσες ήταν κλάσµα της Πελο­ποννήσου αντί της Αττικής, θ’ απο­κτούσαν περισσότερο βάρος. Μερι­κοί ευνοούν «δυναµικές» λύσεις ό­πως γίνεται σε άλλες περιοχές, αλ­λά µε κίνδυνο να εκφυλισθούν τα αιτήµατα σε πρόβληµα δηµόσιας τάξης. Άλλοι προσβλέπουν σε Αθη­ναίους παραθεριστές, µε καλές διασυνδέσεις, που µπορούν να βοηθήσουν. Το σίγουρο, πάντως, είναι πως υπάρχουν πολλοί δρόµοι. Ως µικρός τόπος, οι Σπέτσες µπορούν να ελιχθούν πιο εύκολα απέναντι στους βραδυκίνητους θεσµούς της εξουσίας, όπως κινούσαν κάποτε τα γρήγορα καράβια τους απέναντι στους ξένους στόλους. Όµως αυτή τη φορά, οι καπετάνιοι χρειάζονται την πολιτική τεχνογνωσία περισσότερο από την ναυτική.

—–

Advertisements

Kατηγορίες